Wpływ czynnika stymulującego kolonizację granulocytów po intensywnym leczeniu indukcyjnym w nawrotowej lub opornej na leczenie ostrej białaczce ad

Aspirację szpiku kostnego powtórzono w dniu 10, a czasami w dniu 12, a dodatkowy mitoksantron podawano, jeśli szpik nie był silnie hipoplastyczny. W przypadku wysoce opornych na leczenie, etopozyd był również stosowany w niektórych lub wszystkich następnych dniach: 8, 10 i 12. Terapię zatrzymano, gdy szpik kostny stał się poważnie niedorozwojowy, z obwodową liczbą leukocytów mniejszą niż 1000 na milimetr sześcienny. Pacjenci przypisani do grupy granulocytów-CSF otrzymywali 200 .g CSF granulocytów na metr kwadratowy na dzień w 30-minutowym wlewie dożylnym, rozpoczynając dwa dni po ostatnim dniu terapii indukcyjnej i kontynuując aż obwodowa liczba neutrofilów przekroczyła 1500 na milimetr sześcienny. W tym momencie dawkę zmniejszono do 100 .g, a następnie do 50 .g; leczenie przerwano, jeśli liczba neutrofilów utrzymywała się powyżej 1500 na milimetr sześcienny. Początkowa dawka została określona na podstawie wcześniejszego badania fazy II u pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym z użyciem tego samego granulocytarnego CSF.14 Nie podano profilaktycznego dokanałowego metotreksatu. Testowano testy in vitro białaczkowych jednostek tworzących kolonie i testy komórek białaczkowych poprzez pobieranie znakowanej 3H tymidyny z użyciem CSF granulocytów w każdej instytucji. Granulocytowe CSF
Granulocyte CSF (KRN8601) zostało wyprodukowane w Escherichia coli za pomocą technologii rekombinacji i zostało dostarczone przez Kirin i Sankyo (oba w Tokio). Aktywność właściwa wynosiła w przybliżeniu x 108 U na miligram białka, jak określono w teście jednostek tworzących kolonie granulocytów. Endotoksyna nie była wykrywalna. Granulocytowy CSF odtwarzano w 100 ml 5% glukozy.
Projekt badania i analiza statystyczna
Było to otwarte, prospektywne, randomizowane, kontrolowane badanie z udziałem pacjentów z nawrotową lub oporną na leczenie białaczką w celu oceny wpływu CSF granulocytów na rekonstytucję krwiotwórczą po intensywnej terapii w celu wywołania remisji, w odroście komórek białaczkowych in vivo i na częstości występowania. powikłań infekcyjnych podczas 40-dniowego okresu po zakończeniu terapii indukcyjnej. Ostrożność została podjęta w celu uniknięcia niepotrzebnej stymulacji wytwarzania neutrofili przez CSF granulocytów. Pełną liczbę krwinek i różnicę różnicową wykonywano trzy razy w tygodniu, a aspirację szpiku kostnego wykonywano w dniu 8 (oraz w dniach 10 i 12, jeśli wskazano), a następnie co najmniej raz w tygodniu. Rejestrowano epizody gorączkowe obejmujące temperaturę powyżej 38 ° C i udokumentowane przypadki zakażenia. Pacjenci, którzy zmarli, zanim liczba ich krwinek osiągnęła wyznaczone poziomy odzysku, uznawano za niezwyciężonych w okresie badania. U pacjentów, którzy nie doszli do pełnej remisji po jednym przebiegu terapii indukcyjnej, indukcję remisji uważano za niepowodzenie. Dane dla tych pacjentów zostały ocenzurowane na początku następnego cyklu chemioterapii w odniesieniu do odzyskania morfologii krwi, jeśli liczba nie osiągnęła następnie wyznaczonych poziomów. Odpowiedź na terapię indukcyjną oceniano według standardowych kryteriów. Całkowitą remisję zdefiniowano jako szpik kostny zawierający poniżej 5% blastów, z prawidłowym leukocytem obwodowym i liczbą płytek krwi. Analizę statystyczną przeprowadzono za pomocą testu chi-kwadrat, testu t, uogólnionego testu Wilcoxona lub testu logarku, z wykorzystaniem programu komputerowego SAS
[hasła pokrewne: afekt patologiczny, dieta na kaloryfer, psychozy endogenne ]