Wpływ czynnika stymulującego kolonizację granulocytów po intensywnym leczeniu indukcyjnym w nawrotowej lub opornej na leczenie ostrej białaczce ad 6

Krzywa Kaplan-Meier w procentach w remisji. Pacjentom, którzy nie mieli pełnej remisji, przypisano czas zerowy. P = 0,0752 w uogólnionym teście Wilcoxona i 0,0995 w teście log-rank. Figura 4 pokazuje krzywą Kaplana-Meiera dla czasu całkowitej remisji. Pacjentom, którzy nie mieli pełnej remisji, przypisano czas zerowy. Chociaż odsetek pacjentów w remisji był wyższy w grupie leczonej CSF granulocytów niż w grupie kontrolnej (P = 0,0752 w uogólnionym teście Wilcoxona), wskaźniki nawrotów u pacjentów, którzy osiągnęli remisję, nie różniły się (P = 0,899 przez uogólniony test Wilcoxona).
Skutki uboczne Granulocytowego CSF
W grupie leczonej granulocytarnym CSF, dwóch pacjentów zgłaszało ból kości, a jeden zgłaszał nudności i wymioty po wstrzyknięciu czynnika. U dwóch pacjentów zaobserwowano łagodne zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej w surowicy (mniej niż 1,5-krotność normalnego poziomu) i aminotransferazę alaninową w surowicy (mniej niż 2-krotnie normalnie) w jednym.
Granulocytowe CSF przerwano u jednego pacjenta, który zgłosił ból kości po 21 dniach. Nie stwierdzono gorączki, zapalenia żył lub objawów grypopodobnych jako bezpośrednio powiązanych skutków ubocznych podawania CSF granulocytów.
Dyskusja
Z wcześniejszych badań wynika, że czynniki stymulujące wzrost kolonii, w tym CSF granulocytów, przyspieszają odzyskiwanie neutrofili po chemioterapii lub transplantacji szpiku kostnego.6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Ponieważ te czynniki stymulują klonogenne powstawanie kolonii białaczkowych jednostki in vitro, pomimo faktu, że wyższe stężenia są konieczne do stymulacji białaczkowych komórek macierzystych, ich kliniczne zastosowanie w białaczce jest kontrowersyjne. Aby wyjaśnić ich wpływ na komórki białaczkowe in vivo, konieczne było randomizowane, kontrolowane badanie, ponieważ żadna obecna chemioterapia nie leczy wszystkich pacjentów z białaczką, a zatem odrastanie białaczek blastycznych występuje w ten sposób nawet bez podawania czynników wzrostu. Żadne randomizowane badanie nie zajęło się tą kwestią i było tylko kilka doniesień o zastosowaniu granulocytemakrofagów24 lub CSF25 granulocytów u niewielkiej liczby pacjentów z ostrą białaczką.
Dlatego przeprowadziliśmy prospektywne, randomizowane badanie u pacjentów z nawrotową lub oporną na leczenie ostrą białaczką. Użyliśmy granulocytów zamiast CSF z granulocytemakrofagów, ponieważ stymulują one komórki granuloidalne o bardziej zróżnicowanych etapach niż CSF granulocytemakrofagów i mogą w ten sposób stymulować białkowe komórki macierzyste mniej in vivo.18, 22, 23 Ostrożność została również podjęta, aby uniknąć niepotrzebnej stymulacji normalnych neutrofili przez redukcję lub odstawienie dawki CSF granulocytów, gdy liczba neutrofilów powróciła do wartości powyżej 1500 na milimetr sześcienny. Ponadto, ostrożnie podchodzono do tego, aby nie dawać CSF granulocytów, gdyby w szpiku kostnym pozostało zbyt wiele blaszek białaczkowych; dlatego badanie przeprowadzono tylko u pacjentów, u których szpik kostny stał się poważnie hipoplastyczny. Aby uzyskać ciężką hipoplazję w jednym przebiegu terapii indukcyjnej, zastosowano zindywidualizowaną terapię ukierunkowaną na odpowiedź26. Etopozyd i mitoksantron, które nie wykazują oporności krzyżowej na daunorubicynę i cytarabinę, wybrano oprócz arabinozydu behenoylocytozyny.
Terapia indukcyjna była dość intensywna, ponieważ wymagała około czterech tygodni, aby liczba neutrofilów i płytek krwi 50% pacjentów w grupie kontrolnej odzyskała odpowiednio więcej niż 1000 i 100 000 na milimetr sześcienny.
[przypisy: matołectwo, zatrucie talem, afekt patologiczny ]