Porównanie doustnych i miejscowych kortykosteroidów u pacjentów z pemfigoidem pęcherzowym czesc 4

Dla wszystkich testów uznano, że wartości dwustronne P mniejsze niż 0,05 wskazują na istotność statystyczną. Zmienne ciągłe wyrażono jako średnie . SD. Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka pacjentów. Od stycznia 1996 r. Do grudnia 1998 r. 364 pacjentów zostało ocenionych pod kątem kwalifikowalności. Ośmiu odmówiło udzielenia świadomej zgody. Wcześniejsze stosowanie leków przeciw pemfigoidowi pęcherzykowemu (u ośmiu pacjentów), rozpoznanie innej autoimmunologicznej choroby pęcherzyowo-skórnej (u 4 pacjentów), spontaniczne gojenie się zmian skórnych (u dwóch pacjentów) i natychmiastowe wycofanie zgody (u jednego pacjenta) inne powody wykluczenia. Spośród 341 pozostałych pacjentów, 153 miało 10 lub mniej nowych bulli dziennie (umiarkowana choroba), a 188 miało więcej niż 10 nowych bulli dziennie (rozległa choroba). W sumie 77 pacjentów z umiarkowaną chorobą losowo przydzielono do otrzymywania kremu propionianu klobetazolu, a 76 do doustnego podawania prednizonu w dawce 0,5 mg na kilogram dziennie. W sumie 93 pacjentów z rozległymi chorobami przydzielono losowo do otrzymywania kremu z propionianem klobetazolu, a 95 do doustnego podawania prednizonu w dawce mg na kilogram dziennie. Charakterystykę linii podstawowej pacjentów przedstawiono w tabeli 1. Wśród pacjentów z umiarkowanym pemfigoidem pęcherzykowym i pacjentów z rozległym pemfigoidem pęcherzowym, grupy leczone były dobrze zrównoważone pod względem cech linii podstawowej. Średni czas obserwacji pacjentów, którzy przeżyli z ciężkim pęcherzykowym pemfigoidem, wynosił 360 dni w grupie otrzymującej prednizon i 359 dni w grupie kortykosteroidów do stosowania miejscowego. Odpowiednie liczby wśród pacjentów, którzy przeżyli, z umiarkowanym pęcherzykowym pemfigoidem, wynosiły odpowiednio 361 i 360 dni. Jeden pacjent z umiarkowanym pemfigoidem pęcherzowym, który został losowo przydzielony do grupy kortykosteroidowej, postanowił przerwać leczenie w trzecim miesiącu badania.
Ogólne przetrwanie
W sumie 107 pacjentów zmarło podczas rocznej obserwacji; 46 z nich miało umiarkowany pemfigoid pęcherzowy, a 61 miało rozległy pemfigoid pęcherzowy. Przyczyny śmierci określono w 71 przypadkach; Głównymi przyczynami była sepsa (u 27 pacjentów, w tym 20 z zapaleniem płuc), choroba sercowo-naczyniowa (u 13 pacjentów) i udar (u 9 pacjentów).
Rycina 1. Rycina 1. Szacunki Kaplan-Meier dotyczące całkowitego przeżycia pacjentów z umiarkowanym pemfigoidem pęcherzykowym (panel A) lub rozległym pemfigoidem pęcherzowym (panel B), zgodnie z przypisaniem grupy leczenia. Wartości P zostały określone przez test log-rank.
Wśród pacjentów z umiarkowanym pęcherzykowym pemfigoidem zmarło 23 pacjentów z grupy kortykosteroidów miejscowych (30 procent), a 23 osoby z grupy prednizonowej zmarły (30 procent). Test log-rank nie wykazał żadnej różnicy w całkowitym przeżyciu między dwiema grupami leczenia (p = 0,95). Roczna stopa przeżycia Kaplana-Meiera wynosiła 69 procent w obu grupach (wykres 1A). Podobnie, nie było żadnej różnicy w modelu regresji Coxa, który uwzględniał wiek i wynik Karnofsky ego (p = 0,69).
Wśród pacjentów z rozległym pęcherzycowym pemfigoidem zmarło 22 pacjentów z grupy kortykosteroidów (24%), a zmarło 39 pacjentów z grupy prednizonowej (41%)
[patrz też: cena monopolowa, charakteropatia leczenie, psychozy endogenne ]
[więcej w: matołectwo, schizofrenia prosta, zatrucie talem ]