Porównanie doustnych i miejscowych kortykosteroidów u pacjentów z pemfigoidem pęcherzowym ad

Celem niniejszego badania była ocena, czy miejscowe kortykosteroidy mogą znacząco zwiększyć wskaźnik przeżywalności u pacjentów z pęcherzykowym pemfigoidem i czy mogą skutecznie kontrolować chorobę. Metody
Badaj pacjentów
Dwadzieścia ośrodków dermatologicznych we Francji uczestniczyło w tym prospektywnym, randomizowanym badaniu. Badanie zostało zatwierdzone przez komisję etyczną Seine Maritime, a od każdego pacjenta uzyskano pisemną świadomą zgodę.
Kolejni pacjenci ze świeżo zdiagnozowanym pemfigoidem pęcherzowym byli uprawnieni do wejścia, jeśli spełnione zostały następujące kryteria: cechy kliniczne sugerujące pęcherzycowy pemfigoid14; podskórny blister na biopsji skóry; i liniowe złogi IgG i C3 wzdłuż strefy piwnicznej-błony. Kryteriami wyłączającymi były dominujące lub wyłączne zajęcie błony śluzowej i leczenie doustnymi lub miejscowymi kortykosteroidami, dapsonami lub lekami immunosupresyjnymi w ciągu poprzednich sześciu miesięcy.
Projekt badania
W tym randomizowanym, nielepionym badaniu porównywano dwie równoległe grupy pacjentów leczonych kortykosteroidami do stosowania miejscowego lub doustnego. Ponieważ głównym przeżywaniem było przeżycie całkowite, nie było konieczne zaostrzenie. Randomizacja była stratyfikowana zgodnie z ośrodkiem klinicznym i ciężkością choroby, która została określona na podstawie średniej liczby nowych pęcherzy, które pojawiały się codziennie podczas trzech poprzednich dni (umiarkowana choroba była określona przez . 10 nowych bulw codziennie i rozległe choroby przez> 10). Randomizacja była przeprowadzana centralnie z wykorzystaniem liczb losowych w blokach permutowanych czterech w każdej warstwie. Pacjenci byli losowo przydzielani do miejscowych zastosowań 0,05 procentowego kremu propionianu klobetazolu (krem Dermoval, Glaxo SmithKline, Philadelphia) lub doustnego prednizonu (Cortancyl, Roussel, Paryż). Prednison był podawany raz dziennie w dawce 0,5 mg na kilogram masy ciała na dobę u pacjentów z umiarkowaną chorobą i dawką mg na kilogram dziennie u osób z rozległymi chorobami. Początkową dawkę utrzymywano przez 15 dni po osiągnięciu kontroli choroby; następnie dawkę zmniejszano o 15% co 3 tygodnie. Leczenie przerwano po 12 miesiącach.
Niezależnie od ciężkości choroby, pacjenci, którym przydzielono miejscowe kortykosteroidy otrzymywały dzienną dawkę 40 g propionianu klobetazolu, którą podawano dwa razy na dobę na całej powierzchni ciała przez 15 dni po osiągnięciu kontroli choroby. Dawki stopniowo zmniejszano – do 20 g dziennie przez jeden miesiąc, 10 g dziennie przez dwa miesiące, 10 g co drugi dzień przez cztery miesiące, a na koniec 10 g dwa razy w tygodniu przez cztery miesiące. Gdy tylko było to możliwe, miejscowe kortykosterydy stosowali sami pacjenci lub członkowie ich rodzin. Pielęgniarka wykonywała to zadanie dla pacjentów, którzy byli ogólnie w złym stanie.
Nawrót został zdefiniowany jako pojawienie się co najmniej trzech nowych bulw codziennie przez trzy kolejne dni podczas leczenia. U pacjentów, u których wystąpił nawrót w okresie zmniejszania dawki, dawkę zwiększono do poprzedniego poziomu, który pozwolił na kontrolę choroby. Podczas całego okresu badania unikano innych terapii, które mogłyby wpływać na aktywność pemfigoidu pęcherzowego
[patrz też: nortryptylina, olx skarszewy, psychozy endogenne ]
[podobne: lidoposterin, olx skarszewy, nortryptylina ]