Intensywna terapia insulinowa u chorych krytycznie chorych ad 6

Odsetek pacjentów wymagających intensywnej opieki przez ponad pięć dni był podobny w obu grupach (27 procent w grupie intensywnego leczenia i 31 procent w grupie leczonej konwencjonalnie, P = 0,1). Wśród tych pacjentów mediana punktacji APACHE II w pierwszych 24 godzinach intensywnej terapii była taka sama w obu grupach leczenia (mediana, 12); dwie trzecie pacjentów w obu grupach przyjęto na oddział intensywnej terapii z powodów innych niż kardiochirurgiczne. Obserwowane zmniejszenie umieralności z intensywną insulinoterapią wystąpiło wyłącznie w kohorcie długotrwałej (10,6% zgonów w grupie intensywnego leczenia vs. 20,2% w grupie leczonej konwencjonalnie, P = 0,005). W modelu wieloczynnikowej logistyczno-regresyjnej niezależnymi wyznacznikami umieralności były wynik APACHE II wynoszący 9 lub więcej dla pierwszych 24 godzin intensywnej opieki, wyższy wiek, wskazanie do przyjęcia inne niż kardiochirurgiczne, trzeciorzędne skierowanie i konwencjonalne leczenie insuliną , ale nie w historii cukrzycy lub hiperglikemii w momencie przyjęcia do oddziału intensywnej terapii.
Zachorowalność
Tabela 4. Tabela 4. Zachorowalność. Historia cukrzycy lub hiperglikemii w chwili przyjęcia nie miała wpływu na wskaźniki zachorowalności. Intensywna terapia insulinowa skracała czas trwania intensywnej terapii, ale nie długość pobytu w szpitalu. Tempo readmisji na oddział intensywnej terapii było takie samo w obu grupach (2,1%). Znacznie mniej pacjentów w grupie intensywnego leczenia niż w grupie leczonej konwencjonalnie wymagało przedłużonego wspomagania wentylacji i terapii nerkozastępczej, podczas gdy odsetek pacjentów wymagających wsparcia inotropowego lub wazopresyjnego był taki sam w obu grupach (Tabela 4). Liczba pacjentów z hiperbilirubinemią była również znacznie mniejsza w grupie intensywnego leczenia niż w grupie leczonej konwencjonalnie.
Intensywne leczenie insuliną zmniejszyło liczbę epizodów posocznicy o 46 procent (przedział ufności 95 procent, 25 do 67 procent) (Tabela 4). Spośród epizodów posocznicy w grupie intensywnego leczenia, 34 procent było polimymobakteryjnych w porównaniu z 23 procentami w grupie leczonej konwencjonalnie (P = 0,2). Do przyczynowych patogenów zaliczano koagulazo-ujemne gronkowce (stanowiące 31,3 procent wszystkich epizodów posocznicy), gatunki enterokoków (14,7 procent), niefermentujące pałeczki Gram ujemne (14,7 procent), indukowalne Enterobacteriaceae (12,6 procent), inne Enterobacteriaceae (8,4 procent), i Staphylococcus aureus (7,7 procent).
Markery zapalenia były rzadziej nieprawidłowe w grupie intensywnego leczenia niż w grupie leczonej konwencjonalnie (P.0,02). Pacjenci, którzy otrzymywali intensywną insulinoterapię rzadziej wymagali długotrwałego stosowania antybiotyków niż pacjenci, którzy otrzymywali konwencjonalne leczenie, efekt, który w dużej mierze można przypisać niższemu odsetkowi bakteriemii w grupie intensywnego leczenia (75 procent pacjentów, którzy mieli bakteriemia przyjmowała antybiotyki przez ponad 10 dni, w porównaniu z 10% pacjentów, którzy nie mieli bakteriemii, p <0,001). Wśród pacjentów z bakteriemią, osoby leczone intensywną insulinoterapią miały niższą śmiertelność niż leczeni konwencjonalnie (12,5 procent vs [patrz też: psychoza starcza, aromatyzacja testosteronu, porencefalia mózgu ] [przypisy: chlorowodorek fenylefryny, homilopatia, tasectan ulotka ]