Chirurgia redukcji objętości płuc

Rozedma płuc jest powszechną, postępującą, upośledzającą chorobą, która niesie wysoką śmiertelność. Zajmuje jeden koniec spektrum przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), z przewlekłym zapaleniem oskrzeli na drugim końcu spektrum. Niezmiennie choroba bronchityczna jest znacznie bardziej podatna na postępowanie medyczne niż rozedma płuc. Nieubłagany postęp rozedmy w połączeniu z rosnącą dusznością sprawia, że pacjent jest zdesperowany. Przez lata chirurdzy odpowiedzieli na wezwanie pomocy poprzez opracowanie procedur operacyjnych dla różnych części aparatu oddechowego, w tym ściany klatki piersiowej, przepony, opłucnej i układu nerwowego. Chociaż procedury te były uzasadnione przez ich zwolenników z powodów fizjologicznych, żadna z nich nie przyniosła trwałych korzyści. W 1957 r. Brantigan i Mueller opracowali procedurę redukcji płuc, która obejmowała usunięcie nadmiernie umiejscowionych i prawdopodobnie niefunkcjonalnych obszarów płuc. Chociaż wielu z ich pacjentów poprawiło się subiektywnie, badacze ci dostarczyli niewiele obiektywnych pomiarów, aby uzasadnić subiektywne ulepszenia. Ponadto wczesna śmiertelność była niedopuszczalnie wysoka. Operacja została porzucona.
W 1993 r. Cooper – pod wpływem osobistych obserwacji podczas przeszczepu płuca w końcowym stadium POChP i według hipotezy Brantigana, że zmniejszenie objętości płuc przywróci sprężysty odrzut płuc, otworzy małe drogi oddechowe i poprawi mechanikę wentylacji – zobowiązuje się usunąć 20 30 procent każdego płuca u pacjentów z ciężką POChP, z których część była na liście oczekujących na przeszczep płuc. W 1995 r. Raport Coopera i jego grupy opisał niezwykły sukces klinowej resekcji rozedmowanej tkanki płucnej u 20 pacjentów z ciężką chorobą. Ten raport wywołał gwałtowny napływ pacjentów z ciężką rozedmą płuc, aby zobaczyć chirurgów klatki piersiowej. Wyniki chirurgiczne nie były jednak tak pozytywne. W rzeczywistości, w 1996 r. Administracja finansująca opiekę zdrowotną dokonała przeglądu dużego wzrostu liczby resekcji klinowych z powodu rozedmy płuc i towarzyszącego jej wysokiego śmiertelności i stwierdziła, że dane dotyczące wskaźników skuteczności i stosunku korzyści do ryzyka były niewystarczające do zwrotu kosztów, ale wystarczające dla badania klinicznego. Administracja finansująca służby zdrowia następnie współpracowała z National Institutes of Health w celu przeprowadzenia randomizowanego badania klinicznego, które oceniało bezpieczeństwo, skuteczność, stosunek ryzyka do korzyści oraz efektywność kosztową procedury. Krajowy test leczenia rozedmy płuc rozpoczął się w 1996 r. W czasie trwania badania kilka małych serii dostarczyło dodatkowych dowodów na to, że niektórzy pacjenci od lat odnoszą korzyści z operacji zmniejszenia objętości płuc. Jednak kryteria wyboru dla tej grupy pacjentów pozostają niepewne, podobnie jak wskaźniki przeżycia pooperacyjnego, zalety operacji w stosunku do terapii medycznej i najlepsza technika chirurgiczna. Literatura jest teraz pełna sprzecznych raportów.
Wynikająca z tego niepewność i dezorientacja skłoniły Argenziano i Ginsburga do opracowania wieloputerskiej książki o chirurgii zmniejszającej objętość płuc, która pomogłaby zainteresowanym stronom ocenić rolę tej procedury w leczeniu ciężkiej rozedmy płuc.
[przypisy: czy choroby psychiczne są dziedziczne, homilopatia, charakteropatia leczenie ]
[więcej w: tymoleptyki, gemfibrozyl, dieta po usunięciu wyrostka ]